Խաչքար, 1181 թ., Դադիվանք, փոքր գմբեթավոր եկեղեցի, հյուսիսային պատ։
Արձանագրությունը․ «Թիւ :ՈԼ:/, ես՝ Սարգիս՝ որդ/ի Աշոտա կան/գնեցի զխաչս ի փրկութի[ւն] հոգո/ հանկան իմո: Որք երկրպագէք՝/ յաղաւթս յիշեսջիք եւ Ա[ստուա]ծ ձ/եզ յիշէ. ամէն»:
Թե ինչ է նշանակում «հանկան»՝ մնում է առեղծված: