Վարդան Ստեփանյանի (Դուշման Վարդան) տուն-թանգարանը

Պատմությունը

Առաջին Արցախյան պատերազմից հետո Արցախի գրեթե բոլոր երկրագիտական թանգարաններում ստեղծվեցին Արցախյան պատերազմին և զոհված ազատամարտիկներին նվիրված փառքի և հիշատակի անկյուններ, իսկ երբեմն էլ՝ առանձին թանգարաններ։ Դրանցից մեկը Շուշի քաղաքում բացված Վարդան Ստեփանյանի (Դուշման Վարդան) տուն-թանգարանն էր, որը նվիրված էր Արցախյան առաջին պատերազմի ակտիվ մասնակից և հրամանատար Վարդան Ստեփանյանի հիշատակին։ Թանգարանը բացվել է 2019 թվականի մայիսի 10-ին։

Վարդան Ռուբենի Ստեփանյանը ծնվել է 1966 թվականի մարտի 9-ին Երևանում և զոհվել 1992 թվականի հուլիսի 3-ին (Նկ. 1)։ Նա Արցախյան առաջին պատերազմի մասնակիցներից էր, Շուշիի ազատագրման մարտերում գործող խմբերից մեկի հրամանատարը։

Թանգարանի պատերին պատերին փակցված էին Վարդան Ստեփանյանի լուսանկարները և դիմանկարները, իսկ դարակներում ու սեղանի վրա ներկայացված էին նրա անձնական իրերը, լուսանկարներ և գրքեր (Նկ. 2, 3)։ Այն դասվում էր Արցախի մասնավոր թանգարանների շարքին։

2020 թվականի 44-օրյա պատերազմից և նոյեմբերի 9-ի եռակողմ հայտարարությունից հետո Շուշի քաղաքն անցել է Ադրբեջանի վերահսկողության տակ։

Նկ. 1. Վարդան Ստեփանյանի դիմանկարը թանգարանի պատին, լուս.՝ ԱՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության շտեմարանի։

Նկ. 2. Թանգարանի հյուրասենյակի ընդհանուր տեսքը, լուս.՝ ԱՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության շտեմարանի։

Նկ. 3. Ցուցադրության հատվածը՝ դիմանկարներով և դարակներով, լուս.՝ ԱՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության շտեմարանի։

Հավաքածուն

Թանգարանի ցուցադրությունում ներկայացված էին Վարդան Ստեփանյանի անձնական իրերը, լուսանկարները և գրքեր՝ թվով 26 միավոր, որոնք տեղափոխվել էին Երևանում գտնվող տուն-թանգարանից (Նկ. 1–4)։

Հյուրասենյակի կենտրոնական պատին փակցված էր Վարդան Ստեփանյանի մեծադիր դիմանկարը՝ եռագույնի ֆոնին, անվան, ծննդյան և զոհվելու թվականների նշումով (Նկ. 1, 3)։ Ներկայացված էին նաև ընտանեկան լուսանկարներ, հուշանվերներ և պարգևներ (Նկ. 2, 3)։

Սեղանին ցուցադրված էին Վարդան Ստեփանյանին նվիրված տպագիր և ձեռագիր նյութեր՝ 2016 թվականի թերթի համար, որի շապիկին նրա լուսանկարն էր, իսկ ներսում՝ իր իսկ հեղինակած բանաստեղծությունը, «Հուշամատյան» ալբոմը՝ «Երանի այն մարդուն, որը Մասիս սարը տուն կբերի» խոսքերով, երգարան և նոտագրված երգեր, ձեռագիր թերթեր և գրքեր (Նկ. 4)։

Նկ. 4. Սեղանին ցուցադրված թերթը, «Հուշամատյան» ալբոմը, երգարանը և ձեռագիր նյութերը, լուս.՝ ԱՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության շտեմարանի։

Գործունեությունը պատերազմից առաջ և հետո

Թանգարանը բացվել էր 2020 թվականի պատերազմից ընդամենը մեկուկես տարի առաջ և չէր հասցրել լայն գործունեություն ծավալել։ Այն ծառայում էր որպես Արցախյան ազատամարտի և դրա մասնակիցների հիշատակի վայր և այցելուներին ներկայացնում էր Շուշիի ազատագրման մարտերի մասնակիցներից մեկի կյանքն ու գործունեությունը։ Պատերազմից հետո թանգարանի շենքի և հավաքածուի վիճակի ու գտնվելու վայրի վերաբերյալ որևէ տեղեկություն հայտնի չէ։

Թանգարանը և միջազգային իրավական կարգավորումները

Ինչպես ցանկացած մշակութային արժեքի, այնպես էլ թանգարանի և նրա հավաքածուի պաշտպանության միջազգային իրավական հիմքը կազմում են «Զինված ընդհարման դեպքում մշակութային արժեքների պաշտպանության մասին» 1954 թվականի Հաագայի կոնվենցիան և նրա երկու արձանագրությունները (1954 և 1999 թթ.)։ Կոնվենցիան թանգարաններն ու դրանց շարժական արժեքները հատուկ նշում է որպես պաշտպանության ենթակա մշակութային արժեքներ (1-ին հոդված)։ Կոնվենցիայի 4-րդ հոդվածը պարտավորեցնում է կողմերին հարգել մշակութային արժեքները, արգելում է դրանց նկատմամբ գողության, կողոպուտի, յուրացման և վանդալիզմի ցանկացած դրսևորում, ինչպես նաև դրանց դեմ ուղղված հաշվեհարդարի գործողությունները։ Առաջին արձանագրությունը (1954) արգելում է մշակութային արժեքների արտահանումը գրավյալ տարածքից և պարտավորեցնում է վերադարձնել արտահանված արժեքները, ինչը հատկապես կարևոր է թանգարանում մնացած անձնական իրերի, լուսանկարների և գրքերի համար։ Երկրորդ արձանագրությունը (1999) ուժեղացնում է մշակութային արժեքների պաշտպանությունը գրավյալ տարածքներում (9-րդ հոդված), իսկ 15-րդ հոդվածով դրանց դեմ լուրջ խախտումները որակում է որպես քրեորեն պատժելի հանցագործություններ։

Պատմական հուշարձանների և կրոնին, կրթությանը, արվեստին կամ գիտությանը նվիրված շենքերի դեմ դիտավորյալ հարձակումները պատերազմական հանցագործություն են համարվում նաև Միջազգային քրեական դատարանի Հռոմի ստատուտով (8-րդ հոդված)։ Մշակութային արժեքների ոչնչացումն արգելվում է նաև պատերազմի զոհերի պաշտպանության մասին 1949 թվականի օգոստոսի 12-ի Ժնևի չորս կոնվենցիաներով և դրանց լրացուցիչ արձանագրություններով, ՄԱԿ-ի համապատասխան բանաձևերով և մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային պայմանագրերով։

Գրականության ցանկ

  1. Petrosyan H., Muradyan H., Yeranyan N., The Museums of Artsakh (Nagorno-Karabakh): Through Peace, War and Displacement (անգլերեն)։
  2. ԱՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության շտեմարան։
  3. UNESCO, Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict with Regulations for the Execution of the Convention (1954 Hague Convention), Paris, 1954, https://www.unesco.org/en/legal-affairs/convention-protection-cultural-property-event-armed-conflict
  4. UNESCO, UNESCO Is Awaiting Azerbaijan’s Response Regarding Nagorno-Karabakh Mission, 2024, https://www.unesco.org/en/articles/unesco-awaiting-azerbaijans-response-regarding-nagorno-karabakh-mission
  5. European Parliament, Joint Motion for a Resolution on the Situation in Azerbaijan, Violation of Human Rights and International Law and Relations with Armenia, 2024, https://www.europarl.europa.eu/doceo/document/RC-10-2024-0133_EN.html
  6. International Criminal Court, Rome Statute of the International Criminal Court, https://www.icc-cpi.int/sites/default/files/2024-05/Rome-Statute-eng.pdf